Menu

Najaarsoverpeinzingen Saskia

Kramp in de kuiten

Op een  luie zondagmiddag, de zon scheen eindelijk aan het einde van de natte  zomer,  zaten wij gemoedelijk voor de deur op ons hofje in 1 van de vaarten te kletsen. Het is in Waterwijk zomers goed toefen, kabbelend water rondom de steigers, natuurschoon,  mensen  in bootjes, karpers die zoonlief graag vangt..

Heel rustgevend allemaal.  Maar ineens werd de rust onderbroken door een voorbij zoevende Indische dame.  Ze stopte abrupt voor het huis van buren verderop. Nadat ze daar snel uitgepraat was kwam ze bij ons tot stilstand.

Ze bleek van het Waterwijkse Preventie Team te zijn en had verwarrend maar interessant nieuws te vertellen; over de aankomende Burendag en over groenvoorziening . Ze vertelde dit in een sneltreinvaart ongeveer zo: ” Oh, weet je niet wat Burendag is? Doe je dus niet mee? Oh nee? Nou als ik nou even je naam registreer als contactpersoon dan is dat alvast geregeld. By the way, zei ze quasi nonchalant, als jullie qua groenvoorzieningen wat wensen hebben kan de Gemeente Den Haag daar voor zorgen hoor, die subsidiëren dat.”

Mijn oren waren ineens gespitst, want ik vind het in Waterwijk maar een kale bedoening. De architect had vooral een voorkeur voor lege hofjes en kale straten, veel grijs en zwart steen en weinig groen.  Zeker in de donkere maanden is dat best wel deprimerend voor bewoners.

Dus enthousiast maakten wij onze groenwensen kenbaar en ze begon direct met het invullen van de benodigde formulieren gericht aan de gemeente. Ok, dacht ik, we zullen zien..(inmiddels staan er prachtige groenbakken op ons hof!). Verder vertelde zij over de waterfietsen voor de bewoners van  Waterwijk.  “Wisten wij wel van het bestaan af? “ vroeg ze.

“Eh, nou nee dus “zeiden wij allemaal tegelijk.  M’n man keek meteen waarschuwend naar mij want ik moest vooral niet denken dat hij op zo’n wiebelding ging zitten..M’n zoon startte z’n scooter en ging er van door. Pff lekker vlot stel zeg…

Maar ik werd in ieder geval hartelijk uitgenodigd vooral gebruik te komen maken van de waterfiets die aan haar steiger lag…”Je weet wel bij die grote houten villa aan het water..”. Ze stond erop dat ik snel langs zou komen en tegelijkertijd een roseetje te komen drinken op haar steiger. “Ach wat let me,  eigenlijk had ik er wel zin in, prakiseerde ik, Juul (m’n dochter van 9) wil dat vast ook wel en de zon schijnt..” Bel me maar hoor! riep ze nog heel gastvrij.

Een sportieve buuv Daan, Juul en ik fietsten na een uurtje richting de houten villa. We werden daar uiterst gastvrij ontvangen en kregen een rondleiding door het paradijsje aan het water. Wat een droomhuis zeg! Het zonnetje scheen, het water kabbelde, een relaxed lounge-muziekje maakte het ideale sfeertje af. Wow.

Let’s get to the point want we kwamen om te fietsen op het water. Dus klommen we op die wiebelende waterfiets. Enthousiast begon ik te trappen en een stekende pijn in m’n rechterknie kwam meteen op. Ik herinnerde mij ineens weer dat ik zo stijf ben als een plank en al 1,5 jaar de sportschool niet meer had gezien.

Doorzetten Sas, niet zo kinderachtig doen sprak ik mezelf toe.  Zwoegend en zuchtend maakten we een klein rondje voor het houten huis aan het water. Dat gekke ding bleef rondjes draaien en ging alle kanten op behalve de goede. Ik had het bloedheet en voelde zachtjes het water m’n bermuda insijpelen. Waar kwam dat water vandaan?!

“Haha” lachte Juul, “je hebt een natte kont..” M’n enthousiasme verdween als sneeuw voor de zon en ik keek smachtend naar de kant. De buuv trapte enthousiast door en het werd tijd dat Juul mij moest gaan vervangen. Klagend kwam die arme Juul moeizaam vooruit en achterop die waterfiets zat ik vreselijk benauwd om me heen te kijken naar die zwanen. Ik hield me angstvallig vast en zat verstijfd met de brandende zon op m’n hoofd leuk te doen. Tjeezus wanneer kon ik stoppen met deze tocht die nergens toe zou lijden? Na toch nog een half uurtje van links naar rechts te hebben gezigzagd over de waterplas vonden wij het alle 3 genoeg. We haakten opgelucht weer aan bij het steiger. Opgelucht stapte ik van die waterfiets af op het steiger (met natte derriere).

En toen (oh walhalla, de goden begrepen mij die dag heel goed) stond onze lieve gastvrouw daar met heerlijke verkoelende drankjes en lekkere Indische hapjes klaar. De zachte loungekussens stonden uitnodigend klaar. Wat een feestje zo onverwachts..De stijfheid in de ledematen verdween als sneeuw voor de zon (om de dag erna genadeloos toe te slaan!).

Wat een gastvrijheid, wie heeft zoiets nog voor een “vreemde” over. 

Ik bedoel daarmee  wie zegt er nou nog tegen een iemand die je niet kent: “Ga lekker zitten, neem wat te eten en te drinken en vertel eens wat je bezighoudt.” We hebben daarna een heerlijk uurtje zitten chillen op het steiger bij de ondergaande zon.

Wat een leuk einde van een van  de laatste zomerse dagen!

Dat deze dame mij daarna heeft gestrikt voor de Burendag met alle gevolgen van dien…daar vertel ik de volgende keer meer over..

 

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn