Ieder zichzelf respecterend columnist weet wanneer het genoeg is. Ik wil u daarom ook niet langer lastigvallen met mijn gedachten.
 
Als ik dit besluit, zit ik in de tram. Als we langs een middelbare school in aanbouw rijden, vraagt een jongen voor mij aan zijn maatje "of hij hem wil helpen een bom op die school te leggen." Naast mij hebben een paar meisjes een gesprek waarin in elke zin het woord 'kanker' voorkomt. Op de achterste bank zitten een paar jongens te blowen. Als ze daarmee klaar zijn, beginnen ze ineens keihard tegen de ramen te bonken en oorverdovend te joelen.

Ik doe er niets aan, ik zeg er niets van. Ik durf het niet. U heeft me er weleens op aangesproken dat ik actie moet ondernemen als ik me ergens aan erger. Mensen aanspreken. Niet alleen maar erover schrijven. Een flinke jongen zijn. Misschien is dat het wel, ú schrijft er niet over op dit forum, u bespreekt de zaken gewoon met elkaar. In real life. Daar kan ik nog een voorbeeld aan nemen. Punt uit.