In de wachtkamer van mijn huisarts in gezondheidscentrum De Reef praat ik erover met een andere Ypenburger. Die deelt mijn mening niet. Hij is boos op de gemeente en het stadsgewest. Ze denken niet vooruit. Ze doen maar wat. En wat ze doen, komt altijd te laat. En inspraak krijg je als inwoner niet. Samenspraak noemt de gemeente het. Dat betekent u mag wat zeggen en wij doen wat wij van tevoren bedacht hebben. Nee toch?

Ik weet niet hoe te reageren. Ben ik dan zo naïef? Ik sputter tegen dat we straks toch mooi met de tram naar de huisarts kunnen. Maar nee, dat blijkt niet zo te zijn. Voor het gezondheidscentrum komt geen tramhalte. Wie oud is, slecht ter been of een ziek kind heeft moet straks lopen vanaf het station of halte Gruttosingel. Dat is 10 minuten lopen als je goed ter been bent. Nee toch?

Dan ben ik aan de beurt. Mijn huisarts ziet me sip kijken. Scheelt er wat vraagt hij. Ik zucht. Ik word zo moe van alles zeg ik. Nee toch?